Aydın Boysan yazmış galiba (Kaynak: peixesloucos) , "bu köprüler halktan çok uzak, ya trafik ya da intihar mecrası olarak kullanılıyor" diye ve köprülerin halka yakınlaşabildiği bir günde Yaşar Ölmez'in ölümüne yaklaşası, ölümünü yaşayası geliyor.
Peki insan o gün ölmeye karar verse yanına şemsiyesini neden alır? "Öleceğim, ama ıslanmayım en azından" diyerek yanına şemsiye alan bir insan kendini neden denize atar? Muhtemelen anlık bir karar ile köprü üzerindeyken bırakıverdi kendini.
O mont ve şemsiye, ölünün cenaze evinin önüne bırakılan ayakkabıları gibi kalmış köprüde. Şemsiyenin sapı da bir soru işaretinin tepesi gibi köprünün demirlerinde asılı kalmış, atlayanın ardından bakar gibi...
Yaşar, ölmez.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder