Bir zamanlar bir yazı yazma gazım vardı. Gaz da değil de... Bir ihtiyaçtı daha çok.
Hani sanki yazmazsam delirecektim. Yazmazsam ruh kabızı olurdum. Kelimeler beynimi içten içten yerdi.
Kelimeler beynimi yemesin diye gün içinde atıştırmalık küçük hikayeler doldururdum ceplerime. Akşam da oturduğum yerde ceplerimdeki hikayeleri çitletir, öğüttüğüm hikayelerin çıtırtısıyla beynimin sesini bastırır, kelimeleri doyururdum.
Şimdi ceplerim delinmiş sanki. Ceplerime her zamankinden çok hikaye tıkıştırsam da günün sonunda elimi cebime attığımda parmaklarım hikayelere değil deliklere takılıyor, hikayelerimi yolda düşürdüğümü farkediyorum.
Yazmayı dahi erteler oldum.
İnsan varoluşunu nasıl da engelliyor?!
Hani sanki yazmazsam delirecektim. Yazmazsam ruh kabızı olurdum. Kelimeler beynimi içten içten yerdi.
Kelimeler beynimi yemesin diye gün içinde atıştırmalık küçük hikayeler doldururdum ceplerime. Akşam da oturduğum yerde ceplerimdeki hikayeleri çitletir, öğüttüğüm hikayelerin çıtırtısıyla beynimin sesini bastırır, kelimeleri doyururdum.
Şimdi ceplerim delinmiş sanki. Ceplerime her zamankinden çok hikaye tıkıştırsam da günün sonunda elimi cebime attığımda parmaklarım hikayelere değil deliklere takılıyor, hikayelerimi yolda düşürdüğümü farkediyorum.
Yazmayı dahi erteler oldum.
İnsan varoluşunu nasıl da engelliyor?!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder