Köpük

Demokratikleşme kavramının asker-sivil ilişkilerinin düzeyinden ve "halk istiyor" ifadesinden ibaret sayıldığı bu günlerde haktan, adaletten söz eden pek kalmadı.

İşin kötü yanı, bazı kurgular çok fazla tekrarlandığında bunları artık gerçek zannetmeye başlayıp, "gerçek" gerçekten varolduğunda nasıl bir dünya mümkün olabilirdi bunu unutuyoruz. Bu mümkünatı bir zamanlar yaşayanlar ve bu yüzden hatırlayabilenler sayıca azaldıkça, kurgunun gücü de artıyor. Birileri "uyan artık" diye dürtmediği ya da kafamızın sokulduğu su dolu leğenden açık havaya çıkmadığımız sürece gerçeği de göremeyeceğiz maalesef.

İş vesilesiyle geçen haftalarda gittiğim Brüksel'de itfaiyecilerin protesto eylemine denk geldim. Resmi binayı saatlerce komple suladılar, yaktıkları kontrollü ateşi söndürürken (aslında söndürmezken) polisleri de Bodrum turist barında köpük partisi ortamına soktular ve yangın merdivenlerine gazetecileri alıp yerden 10 metre yükseldiler ki yaptıkları eylem daha iyi yansıtılsın. Agresiftiler ama şiddetten uzaktılar, tepkilerini gösterdiler ama eğlendiler de...

Buraları düşünüyorum bir yandan. Tekel işçilerini, başkaldıran ODTÜ'lüleri, ananı da al git'leri...

Kaybettiğimiz, ama kaybettiğimizi unuttuğumuz için kaybettiğimizin farkında olmadığımız çok şey var buralarda.

Efil efil

Fransa ve Almanya'da yapılan yerel seçimlerde, ağır abi ve ağır ablaya, efil efil Yeşiller'den ufak çaplı serin bir darbe gelmiş.

Artık birileri farklı şeyler söyleyebilse keşke...

Yaşamak

Ağır silahlarla şehrin göbeğinde beyin dağıtılabilen bir ülke burası. Küçük Amerika olduk gerçekten.

Çoğu zaman, insanların başlarına gelen şeylere yaptıkları tercihlerin sonucu olarak bir şekilde zemin hazırladıklarını düşünüyorum. Ama yine de n'olursa olsun, bir insanın hakkettiği, kafaya, topuğa, bacağa kurşunu yemek olmamalı, bu insan aynı şeyi zamanında başkalarına yönelik olarak yaptırmış olsa dahi...

Hayır, yaşamak bu değil.